نقطه سر خط

طیف

علی — Sun, 20 May 2012 17:18:30 GMT

گاه

از نوعی نگاه خاص در تو

نوری به سمت من ساطع است

که فاصله را می تازد

قلب من را در ثانیه ای طی می کند، می گذرد و می پاشد به زندگی ام..

و این گونه است

که من زندگی را رنگی می بینم

تعرض

علی — Tue, 01 May 2012 09:44:28 GMT

تو دویدی

میان باد

دریا را نوشیدی

آسمان را پاره کردی

من پشت کره ی زمین، روزنامه میخواندم

تنها می نوشتم..

سکوت می خوردم

قلم را روی کاغذ می فشردم

کاغذ را تکه تکه کردم

قلم می شکاندم

مشتم را بر میز کوبیدم

زمان می لرزید

ابرها گریستند، صاعقه ها فریاد کشیدند

عقربه ها یکدیگر را دنبال می کردند

تو می دویدی

عین چهار فصل را

قطعه قطعه چال کردیم

مرگ را

ترس را شکافتیم

تو دویدی

تو رسیدی

تو مرا در آغوش کشیدی

چشمانم را به نام خودت زدی، تا شش دانگ حواسم به تو باشد

داد زدی، حصار کشیدی

میان صاعقه ها، تکه های فصل ها

چشمانم با توست، به نام توست.. برای توست

لحظه ای بایست

لحظه ای بایست.. تنفس کن

اینجا، سالها انتظار، در انتظار توست..

رویارویی

علی — Mon, 09 Apr 2012 10:10:54 GMT

قسمتی از دنیای من گرم است

آن سطحی که آفتاب بر آن ببارد

تاریکی، سرد است چون ترس دارد

ترس، تکه ابر کثیفیست که اعصاب آبکی ات را جذب خود می کند..

و نگاه، پرتاب موجی از انرژی های تو خالیست..

اتاقیست که در آن، تولد در سنین بالاتر صورت میگیرد

اما

قسمتی که تو به آن پا می گذاری

تمام دنیای من است

مساحت کوچکی ست، مربع شکل

که اطرافش را، بذر دیوار کاشته ام

تا محصور خودت شوی، در یک نگاه تو خالی.

این روزها

هم اندازه ی یک آغوش گرم، سرد و بی جانم

به اندازه ی یک دقیقه، یا صد و بیست دقیقه.. برایت حرف دارم

این روزها، روز هایم را

در این مساحت مربع شکل میگذرانم

دستانم پر از بذر دیوار است

دلم را از سردخانه بیرون کشیدم، که طعمه ات باشد

بیایی، بنشینی

تا من دور تا دورت را بذر بکارم

سقف از تو

آغوش سرد از من،

شاید که دل داغت آرام بگیرد..

یواش تر از آروم

علی — Fri, 24 Feb 2012 05:23:33 GMT

تو خوابی،

بوت اینو میگه

من انگار شبم تاریک نیست یا زیاد تاریک نیست

اما تو تاریکی، اونقدر که دیده نشی یا انگار هیچی نیستی..

دستات چرب شدن، زیاد به خودت میرسی، لیز میخوری..

من ساده دوستت داشتم، تو خیلی سخت تر شدی

من دلم پرواز خواست اما، تو تو گوشه ترین کنج های دنج موندنی شدی..

بهت گفتم زیاد جا نداریم اما تو یه عالمه چمدون با خودت برداشتی

تو هیچوقت حرف منو گوش نکردی

اگه من جا نشم چی؟

تازه خودمم جا شم، واسه حماقت هام چی؟

ببین

من یه پسر معصومم با یکم ته ریش

یه کت شلوار تیره

یه گل قرمز، یه بوی خاص

یکم لبخند یه فنجون سادگیو یه کتری بچگی..

دستو صورتت رو بشور

من اینجا

منتظرتم

زلال

علی — Fri, 27 Jan 2012 20:27:34 GMT

به تو گفته بودم

که دروغ،

اول مرداب است..

به تو بیشتر از آنچه که هستی رنگ می بخشد

اما

گفته بودم که بارانی هم در راه هست

که میشوید، پاک می کند

بارانی که من بی چتر به زیر آن پا می گذارم،

دستانم را به سویت دراز می کنم

و تو به هربهانه ای

از زیر سایه بان آن مغازه ی قدیمی بیرون نمیایی..

تا من..

علی — Tue, 03 Jan 2012 19:15:00 GMT

از من تا من

دختریست تنها

با دلی به سرخی خون

که احساساتش

در آغوش باد غرور کسیست

که از اوست تا او..

تو

علی — Sat, 31 Dec 2011 18:44:11 GMT

مثلاً نه

واقعا تو

پرواز

علی — Wed, 28 Dec 2011 07:30:00 GMT

درست میان تاریکی و سردی و سقوط

اوج آشفتگی، دلهره و نگرانی..

ناگهان

نوری به رنگ سبز

از آن اعماق به سوی تو پرتاب می شود

دور تا دور تو را می گیرد

سرمست از عطر تمام آنچه که می خواهی باشی،

آغوشت را به خودش چفت و تا میتواند اوج می گیرد

پرواز می کند تا آن سوی آسمان رویاها

جایی که "نشدن" ها جایشان را به شدن ها می دهند

و جز لبخند، بر لبانت شکل نیست.

حواس

علی — Sat, 10 Dec 2011 15:34:31 GMT

گردن کج، مایل به راست

لب های بسته..

نگاه خیره به چب، اون بالا..

موهای ژولیده

دنیای آروم تو، تو آشفتگی فضا

صدای بوق

لرزش تصویر

پرده ی کنار زده..

باریکه ی نور آفتاب

فکر تو جای دیگست

جاده

علی — Sun, 27 Nov 2011 19:02:41 GMT

در خاطرم هست

که روزهای آخر، خشم در چشمانم موج می زد

و در تو..

لجاجت، نجابتت را به زیر سوال می برد

رها کرده بودی، خودت را از من..

درست میان راهی که نامش را "جاده" گذاشته بودی..

و غرور من، آفتاب سوزناک راه تو و بی صبری هایت در جاده ام بود

خاطره هایت، آن بوگند ترینشان!

روزهایی که بر دوشم وزن پر قو داشتی و غممان نبود

و روزهایی که قد کوه استقامت می کردی و قدمی به جلو حقیقت نداشت..

و روز آخر..

که رفتی، که تمام کردم تمام سنگینی بار تمام آنچه که تفاوت تو از من بود..

بگذر،

گذشتی، اندکی گریستی اما تو از آب هم شکل پذیرتر بودی..

خنده هایت ارزان و حدود تو عریان بود..

من ماندم و کوله ام و رهگذران خنده رویی که "تو" نبودند..

و اکنون، من و قلمم، میلیون ها ثانیه به بهشت تصوراتم نزدیکتریم و تو..

از تو خیلی دورتر از دور، دور شده ام..

میدانم که با نبودم برگشتی، با کوله بار غم و غصه ات

شب، به دور از آفتاب سوزناک و صورت شفاف من..

بخند، با همراهانت

همان هستی که بودی

عریان.. بی پروا..

من هم می خندم، اینبار، عریان و بی پروا

کوچه ی علی چپ..

کوچه

علی..

چپ.

به یادم نباش.